YURDAGÜL KİRAZ -03 MART 2015 / Salı – İlkbaharın sıcaklığı oldukça yavaş geliyordu, tabi yüreğimde açan çiçekleri saymazsak. Yüreğim çoktan yazı yaşamaya başlamıştı. Okuldan çıkınca arkadaşlarla İstiklal Caddesinde bir Kafe’ye gittik. Bir süre sonra Adem geldi. Birkaç masa ötemize sessizce oturdu. Koyu bir çay söyledi ve gazetesini yüzüne siper etti. Günden güne daha yakışıklı, …
– CELLAT – Annesinin günlüğüne tiksinerek bakıyordu Nergis. Bir abisi olduğunu öğrendikten sonra bulmuştu günlüğü, şansına kilitli değildi. Saatlerce sayfalarını karıştırmış, Pamir’den başka bir isim okumamıştı. Ona o kadar çok takılmıştı ki, annesinin kendisinden önceki hayatına dair yazdıklarını görmemişti bile. ‘Kendi adı abisi kadar geçmiyor diye.’ En sonunda fırlatıp attı günlüğü ve ilk andını …
Hemşire Adem Yılmaz’ın çalıştığı hastane Şişli’deydi. Yol boyunca mümkün mertebe ikisi de konuşmamaya özen göstermişti. Başar hastanenin dışına arabayı park etti. “Burada seni bekliyorum. Acele etmeye bak.” Begüm ona gözlerini devirerek cevap verip arabadan indi. Kapıyı çarparcasına kapatınca, Başar başını kaldırıp arkasından baktı. Sinirliydi, Başar’a kızmış gibi bir hali vardı. Burası özel bir hastaneydi. …
YURDAGÜL KİRAZ -26 ŞUBAT 2015 / Perşembe – Aptal aptal sırıtıyorum. Ders fizik, hoca tahtayı karalamaktan başka bir şey yapmıyor. Anlattıklarının tek kelimesini bile dinlemiyorum. Son zamanlarda böyleyim: Mutlu. -06 Ocak 2015 / Salı – “Beni korumakla görevlendirildiğini söyledin, kimsin?” “Ne içersin?” “Bir şey içmek istemiyorum.” “Buranın sıkma meyve suları var, hangi meyveyi seversin?” …
Pamir emniyetteki odasına girer girmez Begüm’ü yanına çağırdı. Önce halini hatırını sordu. Sonra yüz ifadesini inceleyerek bir talibi olduğunu söyledi. Tabi, sevdiğin var mı diye de sordu. Ee, Begüm bu, ‘Başar’ı seviyorum’ der mi hiç! Demedi. Pamir de talibinin kim olduğunu söylemedi. Begüm’ün eli ayağına dolanmış, ne yapacağını bilememişti. Pamir, Begüm’ün bu halinden zevk …
Tuhaf bir gün olmuş ve nihayet bitmişti. Yani en azından kendine bittiğini söylüyordu Orhan. Hâlbuki onun günü yeni başlıyordu. Eyüp’e doğru giderken, bir yandan da Pamir’in söylediklerini düşünüyordu. Yurdagül’ün bir terör saldırısına kurban gittiğine neredeyse emindi. Nasıl yapıyordu bunu? Nasıl bu kadar emin olabiliyordu? Hiçbir zaman ‘Pamir gibi düşünmeyi’ becerememişti. Telefonuna yazdığı adrese baktı. Sokağın …
Çetin minyon ve ilk bakışta bile ilgiyi üstüne toplayan, Mithat gibi adamlardan biriydi. Ela gözleri iri, sarıya çalan saçları son derece bakımlıydı. Kendinden emin bir yürüyüşü vardı. Pamir’in gösterdiği sandalyeye oturunca, Pamir de masasının arkasındaki yerine geçti. “Sizinle tanışmak büyük bir şeref, Başkomiserim. Nasılsınız?” “Masumlar ölmese, iyiyim. Siz nasılsınız?” “Eh, ben de masumlar kaçırılmasa, …
YURDAGÜL KİRAZ -06 OCAK 2015 / Salı – Sultanahmet- İçimde yine aynı his: Takip ediliyorum. Kolumda asılı duran çantamın sapını sıkıca kavradım. Biri birden beni tutarsa kendimi savunmam gerekiyor. Bir süredir bu garip hisle yaşıyorum. Her dışarıya çıktığımda arkamda biri varmış gibi hissediyorum. Derin bir nefes aldım. Az ilerideki Turizm Şube Müdürlüğüne baktım. …
Güne eskisi gibi başladılar. Gün doğumundan önce yürümeye çıktılar. Gün doğumunu birbirlerine yaslanarak izlediler. Ama bu kez, ikisinin eli Fulya’nın karnının üstünde buluştu. Pamir kendini yeniden doğmuş gibi hissetti. İlk kez mutluluğu tadıyormuş gibi. Baba olmuş gibi! Emniyetin bahçesindeki çardakta oturuyordu Orhan. Yağız’la yaptığı konuşma çıkmıyordu aklından. Gece bir gram uyku uyumamış, erkenden …
Güngören de bulunan devlet lisesi kapanmadan yetişti, Orhan. Müdürün odasına adımını atar atmaz kendini tanıttı. Yapacakları için Pamir çok kızacaktı ama Orhan, Pamir’in kendini tek başına riske atmasına izin vermeyecekti. “Bir öğrenciniz kayıp, Müdür Bey. Bunun için buradayım,” dedi Orhan, masanın arkasındaki dönen sandalyede oturan yaşlı adama. Müdür karşısındaki sandalyeyi gösterince, yavaşça oturdu ve aynı …
